afdeling strafrecht
parketnummer: 23-002182-24
datum uitspraak: 14 oktober 2026
TEGENSPRAAK
Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 16 september 2024 in de strafzaak onder parketnummer 15-280829-24 tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2003,
adres: [adres] .
1. Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 14 oktober 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.
Het Openbaar Ministerie heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht.
2. Ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in het hoger beroep
De verdachte is door de politierechter integraal van het tenlastegelegde vrijgesproken. Het hoger beroep is door het Openbaar Ministerie onbeperkt ingesteld. Ter terechtzitting heeft de advocaat-generaal te kennen gegeven dat het hoger beroep zich niet richt tegen de vrijspraak van de vernieling/beschadiging van de onder E genoemde auto (een Volkswagen met kenteken [kenteken 1] ). Nu het Openbaar Ministerie tegen deze vrijspraak geen bezwaren (meer) heeft, zal het ten aanzien van de auto genoemd onder E niet-ontvankelijk in het hoger beroep worden verklaard.
3. Tenlastelegging
Aan de verdachte is, voor zover in hoger beroep nog aan de orde, tenlastegelegd dat:
hij op of omstreeks 2 september 2024 te Alkmaar, meermalen opzettelijk en wederrechtelijk onderdelen van auto(s) en/of een of meerdere auto(‘s), te weten: A: een BMW met kenteken [kenteken 2] en/of B: een Hyundai met kenteken [kenteken 3] en/of C: een Toyota met kenteken [kenteken 4] en/of D: een BMW met kenteken [kenteken 5] en/of in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [benadeelde partij 1] (auto onder A) en/of [benadeelde partij 2] (auto onder B) en/of [benadeelde partij 3] (auto onder C) en/of [slachtoffer] (auto onder D) in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt en/of weggemaakt.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
4. Vonnis waarvan beroep
Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof tot een andere beslissing komt dan de politierechter.
5. Bewijsoverweging schakelbewijs
Het hof stelt op basis van de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat vast dat de verdachte de auto’s met kenteken [kenteken 3] en [kenteken 5] heeft vernield. De bewijsmiddelen zullen na het eventueel instellen van beroep in cassatie worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.
Vervolgens dient de vraag te worden beantwoord of kan worden vastgesteld dat de verdachte de overige twee tenlastegelegde vernielingen heeft gepleegd.
Ook deze vraag beantwoordt het hof bevestigend. Het hof maakt hiervoor gebruik van schakelbewijs. Schakelbewijs betreft een bewijsvoering waarbij voor de bewezenverklaring van een feit mede redengevend wordt geacht de uit één of meer bewijsmiddelen blijkende omstandigheid dat de verdachte bij één of meer andere strafbare feiten betrokken was. Daarbij is ten minste vereist dat de wijze waarop de onderscheidene feiten zijn begaan op essentiële punten overeenkomt. Ook de context waarbinnen de feiten zich hebben afgespeeld mogen betrokken worden bij de vraag of sprake is van een overeenkomende modus operandi.
De verdachte heeft in de nacht van 1 op 2 september 2024 geweld gepleegd tegen de buitenspiegel van de auto met kenteken [kenteken 3] en de auto met kenteken [kenteken 5] . Beide auto’s stonden geparkeerd op de Stationsweg te Alkmaar. Dit is in dezelfde straat en op zeer korte afstand van de locaties waar diezelfde periode de overige twee tenlastegelegde vernielingen hebben plaatsgevonden. De wijze waarop al deze vernielingen zijn begaan, komt daarmee naar het oordeel van het hof op essentiële punten overeen: telkens geweld gericht tegen de buitenspiegel van een geparkeerde auto, in dezelfde periode, op vlakbij elkaar gelegen locaties in dezelfde straat in Alkmaar.
Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte de vier tenlastegelegde vernielingen heeft gepleegd.
6. Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
hij op 2 september 2024 te Alkmaar, opzettelijk en wederrechtelijk auto’s, te weten: A: een BMW met kenteken [kenteken 2] enB: een Hyundai met kenteken [kenteken 3] en C: een Toyota met kenteken [kenteken 4] en D: een BMW met kenteken [kenteken 5] die aan [benadeelde partij 1] (auto onder A) of [benadeelde partij 2] (auto onder B) of [benadeelde partij 3] (auto onder C) of [slachtoffer] (auto onder D), in elk geval aan een ander toebehoorde(n), heeft beschadigd.
Hetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest en op de onder 5. opgenomen bewijsoverweging.
7. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
Het bewezenverklaarde levert op:
opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen, meermalen gepleegd.
8. Strafbaarheid van de verdachte
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte ten tijde van het tenlastegelegde leed aan een psychose en dat het bewezenverklaarde feit hem daardoor niet toegerekend kan worden.
Het hof overweegt dat, gelet op het dossier, weliswaar aanwijzingen bestaan dat de verdachte ten tijde van het tenlastegelegde leed onder psychische problematiek en dat dit zijn handelen beïnvloedde, maar dat onvoldoende informatie beschikbaar is om tot het oordeel te komen dat het feit hem in het geheel niet kan worden toegerekend.
De verdachte is strafbaar, omdat ook overigens geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het bewezenverklaarde uitsluit.
9. Oplegging van straf
De politierechter heeft de verdachte ten aanzien van het tenlastegelegde vrijgesproken.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 weken, met een proeftijd van 2 jaren. Zij heeft gevorderd dat hierbij de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden worden gesteld.
De raadsman heeft betoogd dat het feit de verdachte door zijn psychische toestand ten tijde van het tenlastegelegde feit verminderd toegerekend kan worden, hetgeen een strafmatigende invloed moet hebben. De raadsman kan zich vinden in de oplegging van een voorwaardelijke straf met de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden, maar heeft zich op het standpunt gesteld dat een voorwaardelijke taakstraf voldoende is.
Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.
De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het beschadigen van vier personenauto’s, door daarvan de spiegels kapot te maken. Hij heeft hiermee financiële schade en overlast veroorzaakt bij de eigenaars daarvan. Met zijn handelen heeft de verdachte er blijk van gegeven geen respect te hebben gehad voor de eigendommen van anderen.
Blijkens het uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 2 oktober 2026 is de verdachte reeds meermalen onherroepelijk veroordeeld voor soortgelijke feiten. Dit weegt het hof in het nadeel van de verdachte mee.
Het hof houdt er evenwel in het voordeel van de verdachte rekening mee dat het feit in verminderde mate aan de verdachte kan worden toegerekend, nu uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting voldoende is gebleken dat de verdachte ten tijde van het tenlastegelegde leed aan klachten die verband hielden met een psychose. Dit wordt in strafverminderende zin meegewogen.
Voorts houdt het hof er in het voordeel van de verdachte rekening mee dat de verdachte blijkens het reclasseringsadvies van 12 oktober 2026 positieve stappen heeft gezet in verschillende leefgebieden ten opzichte van zijn persoonlijke situatie ten tijde van het tenlastegelegde. Uit dit reclasseringsadvies is gebleken dat de verdachte – bij wie in andere strafzaken bijzondere voorwaarden zijn gesteld – voldoet aan zijn meldplicht, ambulant wordt behandeld, dagbesteding heeft, abstinent is van verdovende middelen en bezig is met het vinden van een begeleide woonplek. Ook is hieruit gebleken dat de verdachte een zogenoemde Wet Landurige Zorg (WLZ)-indicatie is gegeven. De reclassering acht het wenselijk dat de begeleiding wordt voortgezet en heeft het hof geadviseerd opnieuw bijzondere voorwaarden op te leggen (hieronder nader te bespreken).
Om de vooruitgang in het leven van de verdachte niet te doorkruisen, maar hem er anderzijds van te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen, zal het hof de verdachte een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen. Daarbij zal het hof de verdachte de bijzondere voorwaarden stellen die de reclassering heeft geadviseerd, te weten – kort gezegd – een meldplicht bij de reclassering, een ambulante behandelverplichting, een verplichting tot begeleid wonen of maatschappelijke opvang en een verplichting mee te werken aan het beheersen van (en controleren op) alcohol- en drugsgebruik. De oplegging van een voorwaardelijke taakstraf, zoals de raadsman heeft verzocht, biedt naar het oordeel van het hof een onvoldoende stok achter de deur en doet bovendien niet recht aan de ernst van het feit en de recidive.
Het hof acht, alles afwegende, een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van drie weken, met aftrek van voorarrest, met een proeftijd van 2 jaren en na te melden bijzondere voorwaarden, passend en geboden.
10. Vorderingen van de benadeelde partijen
[benadeelde partij 1]
De benadeelde partij [benadeelde partij 1] heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot materiële schadevergoeding. Deze bedraagt € 431,68. De benadeelde partij is in zijn vordering bij het vonnis waarvan beroep (vanwege de beslissing tot vrijspraak) niet-ontvankelijk verklaard. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd, maar zijn vordering verlaagd tot een bedrag van € 258,36.
De raadsman heeft aangevoerd dat deze vordering onduidelijk is en daarom niet kan worden toegewezen.
Het hof overweegt als volgt.
De door de benadeelde partij opgegeven schadeposten bestaan enerzijds uit de kosten voor een noodreparatie en leenspiegel van € 81,68 – welke post voldoende is onderbouwd door middel van een factuur van de garage – en anderzijds de kosten voor een tweedehandsspiegel van € 176,68. Alhoewel deze laatstgenoemde post niet nader is onderbouwd, is het hof van oordeel dat uit het onderzoek ter terechtzitting voldoende is gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks deze schade heeft geleden. Het ligt immers voor de hand dat de vernielde spiegel van de auto van de benadeelde partij hersteld dient te worden en voor dat herstel acht het hof het gevorderde bedrag alleszins redelijk. De verdachte is tot vergoeding van deze twee schadeposten gehouden zodat de vordering, voor zover in hoger beroep nog aan de orde, volledig zal worden toegewezen.
Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed.
[benadeelde partij 2]
De benadeelde partij [benadeelde partij 2] heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot materiële schadevergoeding. Deze bedraagt € 300,00. De benadeelde partij is in zijn vordering bij het vonnis waarvan beroep (vanwege de beslissing tot vrijspraak) niet-ontvankelijk verklaard. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.
De raadsman heeft aangevoerd dat de vordering onvoldoende is onderbouwd, zodat de vordering niet kan worden toegewezen.
Het hof overweegt als volgt.
De door de benadeelde partij opgegeven schadepost bestaat uit de kosten van het eigen risico, dat de benadeelde partij blijkens de overgelegde leaseovereenkomst vanwege de opgelopen schade aan zijn buitenspiegel zou moeten betalen aan de leasemaatschappij waarvan de benadeelde partij de auto leasete. Het hof is evenwel van oordeel dat onvoldoende is gebleken dat de benadeelde partij dit eigen risico daadwerkelijk (geheel) heeft moeten betalen, omdat daarvan geen nadere onderbouwing is gegeven. Nu de vordering onvoldoende is onderbouwd en een aanhouding van de zaak voor nader onderzoek naar de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding zou opleveren, kan de benadeelde partij thans in de vordering niet worden ontvangen en kan de vordering slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
[benadeelde partij 3]
De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot materiële schadevergoeding. Deze bedraagt € 125,24. De benadeelde partij is in zijn vordering bij het vonnis waarvan beroep (vanwege de beslissing tot vrijspraak) niet-ontvankelijk verklaard. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.
De raadsman heeft zich ten aanzien van deze vordering gerefereerd aan het oordeel van het hof.
Het hof overweegt als volgt.
De door de benadeelde partij opgegeven schadepost bestaat uit de kosten voor herstel van de buitenspiegel van zijn auto en is onderbouwd met een factuur van de reparatie. De benadeelde partij heeft deze schade als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks geleden. Gelet op de gemotiveerde en onderbouwde stelling van de benadeelde partij, die zijdens de verdachte niet is betwist, zal de vordering volledig worden toegewezen .
Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed.
[slachtoffer]
De benadeelde partij [slachtoffer] heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot materiële schadevergoeding. Deze bedraagt € 216,59. De benadeelde partij is in zijn vordering bij het vonnis waarvan beroep (vanwege de beslissing tot vrijspraak) niet-ontvankelijk verklaard. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep niet opnieuw gevoegd, zodat zijn vordering niet aan het hof voorligt.
11. Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf en maatregelen zijn gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 57, 63 en 350 van het Wetboek van Strafrecht.
12. BESLISSING
Het hof:
Verklaart het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder E tenlastegelegde goed, te weten een Volkswagen met kenteken [kenteken 1] , toebehorend aan [persoon] .
Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 (drie) weken.
Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarde(n) niet heeft nageleefd.
Stelt als bijzondere voorwaarden dat de verdachte:
- zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn. De reclassering zal contact met de verdachte opnemen voor de eerste afspraak;
Van rechtswege gelden hierbij als voorwaarden dat de verdachte:
Geeft opdracht dat de reclassering toezicht houdt op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan begeleidt.
Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] :
Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 258,36 (tweehonderdachtenvijftig euro en zesendertig cent) ter zake van materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.
Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij 1] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 258,36 (tweehonderdachtenvijftig euro en zesendertig cent) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 2 (twee) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.
Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.
Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 2 september 2024.
Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] :
Verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij 2] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding en bepaalt dat de benadeelde partij de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.
Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.
Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] :
Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 125,24 (honderdvijfentwintig euro en vierentwintig cent) ter zake van materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.
Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij 3] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 125,24 (honderdvijfentwintig euro en vierentwintig cent) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 1 (één) dag. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.
Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.
Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 2 september 2024.
Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. L.M.G. de Weerd, mr. A.C. Bijlsma en mr. R.M. Wagenaar, in tegenwoordigheid van mr. C.H. Sillen, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 14 oktober 2026.