RECHTBANK Amsterdam
Civiel recht, voorzieningenrechter
Zaaknummer: C/13/793073 / KG ZA 26-771 MK/GR
Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak in kort geding van 1 september 2026
in de zaak van
[eiser] ,
te [woonplaats 1] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
advocaat: mr. K. Abbara,
tegen
[gedaagde] ,
te [woonplaats 2] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
advocaat: mr. J.J.J. Jansen.
Het kort geding wordt gehouden in het gebouw van de rechtbank in Amsterdam.
De zaak wordt behandeld door mr. M.L.S. Kalff, voorzieningenrechter, bijgestaan door mr. G.P. Raats als griffier.
1. De procedure
2. Inleiding
Bij de mondelinge behandeling op 1 september 2026 waren aanwezig:
- [eiser] , met I. Welde (tolk Tigrinva), en met mr. Abbara,
- [gedaagde] , met M. Tewelde (tolk Tigrinya), en met mr. Jansen die deelnam via een digitale videoverbinding.
Eén uur voorafgaand aan de zitting heeft [gedaagde] een productie ingediend in de vorm van een brief aan zijn advocaat. Nu deze niet is voorgedragen en de advocaat van [eiser] de brief niet vooraf heeft kunnen bekijken, maakt de brief geen onderdeel uit van het procesdossier.
Ter zitting heeft [eiser] de dagvaarding toegelicht en [gedaagde] verweer gevoerd. Beide partijen hebben een pleitnota in het geding gebracht en vragen van de voorzieningenrechter beantwoord.
Vervolgens is de mondelinge behandeling gesloten en heeft de voorzieningenrechter na een korte schorsing in aanwezigheid van partijen mondeling uitspraak gedaan waarvan dit proces-verbaal is opgemaakt dat op 2 september 2026 aan partijen is afgegeven.
Ter beoordeling staat of het te executeren – uitvoerbaar bij voorraad verklaarde – kortgedingvonnis van 12 januari 2026, waarin [eiser] is veroordeeld de huurwoning aan de [adres] (waar zij samen woont met haar minderjarige zoon) uiterlijk 1 augustus 2026 te ontruimen, klaarblijkelijk op een juridische of feitelijke misslag berust, dan wel of de tenuitvoerlegging op grond van na dit vonnis voorgevallen of aan het licht gekomen feiten aan de zijde van [eiser] een zodanige noodtoestand zal doen ontstaan waardoor een onverwijlde tenuitvoerlegging niet kan worden aanvaard.
3. De mondelinge uitspraak
4. De beslissing
De vorderingen van [eiser] zullen worden afgewezen. Dat betekent dat de schorsing van de tenuitvoerlegging niet wordt toegewezen. Dit wordt als volgt gemotiveerd.
De drie omstandigheden die zijn aangevoerd als zijnde nieuwe ontwikkelingen na 12 januari 2026 leiden niet tot een schorsing van de tenuitvoerlegging.
De voorzieningenrechter wil er wel in meegaan dat de urgentieverklaring van de gemeente die [eiser] heeft aangevraagd lang op zich heeft laten wachten in verband met de huwelijkse status van partijen. Dat is echter onvoldoende reden om de ontruiming, die al enige tijd vóór 2026 boven de markt hing, en op 12 januari 2026 in kort geding is uitgesproken, nog langer uit te stellen. Daarbij was al een termijn tot 1 augustus 2026 gegeven.
De voorzieningenrechter heeft ook nota genomen van de medische situatie van de zoon van partijen. Die medische situatie heeft [eiser] een extra urgentie opgeleverd. Maar deze medische situatie is niet zodanig ernstig dat daarom de ontruiming uitgesteld zou moeten worden.
Dat de zoon te kennen heeft gegeven dat hij niet met zijn vader, [gedaagde] , onder één dak wil wonen is een serieus praktisch probleem, temeer nu [gedaagde] zijn zoon al zeven à acht jaar niet heeft gezien. Maar dit is onvoldoende om te spreken van een noodsituatie zoals bedoeld in de jurisprudentie van de Hoge Raad. Die jurisprudentie ziet op het dakloos worden van een kind en dat is niet aan de orde nu [gedaagde] heeft aangeboden dat als zijn zoon anders geen onderdak heeft hij (tijdelijk) bij hem onderdak kan vinden. De wil van de zoon om niet samen met [gedaagde] onder één dak te willen wonen is daarmee onvoldoende om de ontruiming te schorsen.
Van een misslag in het vonnis is tot slot evenmin sprake, omdat daarbij op basis van de toen aanwezige informatie is geoordeeld dat geen sprake is van dakloosheid. Dat is een oordeel dat door de motivering op basis van de destijds bekende feiten wordt gedragen.
Het is met name het tijdsverloop wat maakt dat thans niet meer houdbaar is dat [gedaagde] nog langer moet wachten de woning waarvan hij de huurder is weer in gebruik te kunnen nemen. [eiser] had vanaf februari 2024 rekening kunnen – en moeten – houden met de reële mogelijkheid dat zij de woning zou moeten verlaten. Dat dit medio 2026 nog niet is gelukt komt voor haar risico.
[eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:
De voorzieningenrechter
wijst de vorderingen van [eiser] af,
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 1.707, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart deze uitspraak wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Deze mondelinge uitspraak is gewezen door mr. M.L.S. Kalff en in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier.