ECLI:NL:RBDHA:2025:19847, Rechtbank Den Haag, 20-10-2025, NL25.28946 V

uitspraak van de enkelvoudige kamer op het verzet van

de minister van Asiel en Migratie.

Inleiding

Opposant heeft niet verzocht om op een zitting te worden gehoord.

Beoordeling door de rechtbank

De verzetsgronden van opposant

2. De rechtbank beoordeelt in deze uitspraak uitsluitend of in de eerdere uitspraak van 15 september 2025 terecht is geoordeeld dat buiten redelijke twijfel is dat het beroep niet-ontvankelijk is. Zij doet dit aan de hand van de gronden van het verzet. Aan de inhoud van de beroepsgronden komt de rechtbank in deze zaak pas toe als het verzet gegrond is.

3. De rechtbank komt tot het oordeel dat het verzet ongegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

4. Opposant heeft op 16 september 2023 asiel aangevraagd. Hij vindt dat de minister te lang doet over het nemen van een beslissing op zijn aanvraag. Opposant heeft daarom een beroep ingediend tegen het niet-tijdig beslissen op zijn aanvraag.

5. De rechtbank heeft in de beroepszaak uitspraak gedaan zonder zitting. Dat mag de rechtbank als het eindoordeel buiten redelijke twijfel staat. De rechtbank heeft het beroep kennelijk niet-ontvankelijk geacht. De reden hiervoor is dat de rechtbank tot de conclusie is gekomen dat opposant te vroeg (prematuur) een ingebrekestelling heeft gestuurd naar de minister. Dit heeft te maken met het feit dat er voor Syrië (het land waar opposant vandaan komt) een besluit- en vertrekmoratorium gold waardoor de oorspronkelijke beslistermijn is verlengd. Omdat op basis van een premature ingebrekestelling geen beroep kan worden ingediend wegens niet tijdig beslissen, heeft de rechtbank het beroep kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

6. Opposant heeft verzet gedaan, omdat hij het niet eens is met de uitspraak van 15 september 2025. Ten onrechte heeft de rechtbank overwogen dat de beslistermijn met 21 maanden is verlengd. Opposant wijst op andere zittingsplaatsen van deze rechtbank die een beslistermijn van achttien maanden aanhouden. De rechtbank had in het geval van opposant ook uit moeten gaan van een verlenging van achttien maanden. In dat geval is de ingebrekestelling niet prematuur.

7. De verzetsgrond slaagt niet. In de uitspraak van 15 september 2025 heeft de rechtbank niet overwogen dat de beslistermijn met 21 maanden is verlengd. De rechtbank heeft alleen maar overwogen dat de beslistermijn verlengd is met een jaar tot ten hoogste 21 maanden. De 21 maanden ziet hier dus niet op de verlenging, maar op de maximale beslistermijn. In de zaak van opposant is de beslistermijn juist met mínder dan een jaar verlengd, omdat anders de maximale beslistermijn van 21 maanden zou worden overschreden.

De verwijzing naar de twee uitspraken leidt niet tot het oordeel dat de rechtbank ten onrechte heeft afgezien van een zitting. In die uitspraken wordt niet uitgegaan van een verlenging van achttien maanden, maar van een verlenging van twaalf maanden (die uiteindelijk leidt tot een beslistermijn van achttien maanden). Deze verlenging volgt direct uit het beslismoratorium, tenzij de maximale beslistermijn van 21 maanden ervoor zorgt dat de verlenging van twaalf maanden moet worden verkort. Dit laatste is in de zaak van opposant het geval, nu de oorspronkelijke beslistermijn van zes maanden werd gevolgd door een aantal maanden waarin het beslismoratorium voor Syrië nog niet gold.

Conclusie en gevolgen

8. De grond van het verzet slaagt niet. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding te oordelen dat in de eerdere uitspraak van 15 september 2025 het beroep van opposant ten onrechte zonder zitting kennelijk niet-ontvankelijk is verklaard. Het verzet is ongegrond. Dat betekent dat de eerdere uitspraak in stand blijft.

9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het verzet ongegrond.

Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.