RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.40639
(gemachtigde: mr. A.M.V. Bandhoe),
en
Procesverloop
1. Met het besluit van 3 juli 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. Bij uitspraak van 15 juli 2026 heeft de rechtbank het beroep van eiser tegen dat besluit ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel beroep ingesteld. Eiser heeft ook verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
De rechtbank heeft het vooronderzoek op 30 juli 2026 gesloten en bepaald dat de zaak niet op zitting wordt behandeld.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van vreemdelingenbewaring in strijd is met de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
3. Uit de uitspraak van 15 juli 2026 volgt dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van sluiten van dat onderzoek, rechtmatig was. Daarom beoordeelt de rechtbank nu alleen of de maatregel van vreemdelingenbewaring sinds het moment van sluiten van dat onderzoek, op 14 juli 2026 rechtmatig is.
Het overdrachtsbesluit
4. Eiser voert aan dat de rechtbank bij het eerste beroep tegen de maatregel ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat er niet aan het beginsel van non-refoulement behoefde te worden getoetst. De rechtbank beoordeelde de oplegging van de maatregel van bewaring namelijk vanuit een situatie waarin zij ervan uitging dat er geen overdrachtsbesluit was genomen en derhalve ook het beginsel van non-refoulement niet ter toetsing lag, omdat het opgelegde overdrachtsbesluit was gestuit door de opvolgende asielaanvraag. Eiser voert aan dat uit de afwijzende asielbeschikking van 14 juli 2026 (hierna: de beschikking) duidelijk is geworden dat er geen nieuw overdrachtsbesluit is genomen, maar dat het ‘oude’ overdrachtsbesluit van voor de indiening van de opvolgende asielaanvraag op geen moment zijn werking heeft verloren. Eiser concludeert om deze reden dat de rechtbank is uitgegaan van de verkeerde situatie, waardoor de maatregel van bewaring onrechtmatig moet worden bevonden en schadevergoeding aan eiser moet volgen.
De rechtbank overweegt allereerst dat de uitspraak van de rechtbank van 15 juli 2026 niet ter toetsing voor ligt. Dit verweer dient in hoger beroep tegen die uitspraak te worden gevoerd. Ten overvloede overweegt de rechtbank dat niet blijkt uit de beschikking dat het ‘oude’ overdrachtsbesluit in werking is gebleven. Uit hetgeen is opgenomen onder 2. ‘De gevolgen van dit besluit’ in de beschikking, volgt dat er een nieuw overdrachtsbesluit is genomen. Dat besluit zou niet zijn genomen in het geval er al een geldig overdrachtsbesluit lag. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Geen inbewaringstelling vanwege rechtmatig verblijf
5. Eiser voert aan dat uit de beschikking volgt dat eiser in Nederland mag blijven en rechtmatig verblijf kent tot aan zijn overdracht. Om deze reden stelt eiser zich op het standpunt dat hij niet in bewaring mag worden gesteld.
De rechtbank overweegt dat eisers verblijfsstatus niet van invloed is bij inbewaringstelling op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw. Immers, hier is van belang of eiser valt onder de Asiel- en Migratiebeheer Verordening (AMbV). De AMbV is door de rechtbank al van toepassing geacht in eisers geval in haar uitspraak van 15 juli 2025. Bovendien blijkt uit het in de beschikking opgenomen overdrachtsbesluit dat de AMbV van toepassing is. De voortduring van de maatregel van bewaring heeft dan ook rechtmatig plaatsgevonden, nu de AMbV van toepassing is gebleven en de inbewaringstelling op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw heeft plaatsgevonden. Eisers verblijfsstatus speelt zodoende geen rol in deze beoordeling. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Ook hetgeen eiser overigens heeft aangevoerd, geeft de rechtbank geen aanleiding om tot onrechtmatigheid van de voortduring van de maatregel van bewaring te concluderen.
Ambtshalve toetsing
6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep tegen het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Hello, rechter, in aanwezigheid van mr. S.A. Vroegop, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.