ECLI:NL:RBROT:2026:10945

Verzoeker heeft op 3 maart 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a lid 1 Faillissementswet ingediend om één schuldeiser, te weten:

Vesting Finance heeft namens ING voorafgaand aan de zitting, op 21 april 2026, een verweerschrift ingediend.

Schuldhulpverlening heeft voorafgaand aan de zitting, op 21 april 2026, aanvullende stukken toegezonden.

De ambulant begeleider heeft voorafgaand aan de zitting, op 25 april 2026, aanvullende stukken toegezonden.

Ter zitting van 29 april 2026 zijn verschenen en gehoord:

ING is, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen, niet verschenen.

De uitspraak is bepaald op heden.

Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift vijf concurrente schuldeisers. Deze schuldeisers hebben volgens het verzoekschrift in totaal een bedrag van € 6.838,25 van verzoeker te vorderen.

Verzoeker heeft bij brief van 27 augustus 2025 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, die inhoudt dat geen uitdeling zal plaatsvinden aan de schuldeisers en waarbij aan de schuldeisers wordt verzocht de betreffende schulden kwijt te schelden.

Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De afloscapaciteit van verzoeker is gebaseerd op ongewijzigde voortzetting van zijn Participatiewet-uitkering. Ter zitting heeft schuldhulpverlening toegelicht dat verzoeker wordt geholpen met zijn psychische problemen, waardoor hij op dit moment niet kan werken. Verzoeker woont in een woonvoorziening van NAS (Nico Adriaans Stichting) en wordt begeleid door de ambulant begeleider. De ambulant begeleider heeft verklaard dat verzoeker op de wachtlijst staat voor een vervolgstap voor begeleid wonen. Verzoeker wil solliciteren en werken, maar dit is vanwege zijn situatie nu moeilijk. Als verzoeker zou werken, zal dit volgens schuldhulpverlening parttime zijn en daarom zal naar verwachting de afloscapaciteit van verzoeker gedurende de schuldregeling niet wijzigen.

De beschermingsbewindvoerder heeft ter zitting verklaard dat op dit moment circa € 4.000,00 is gespaard. Dit spaarsaldo is niet meegenomen in het aanbod.

Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Verzoeker heeft sinds de aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer laten ontstaan en zijn vaste lasten worden inmiddels door zijn beschermingsbewindvoerder voldaan.

Vier schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. ING stemt hier niet mee in. Zij heeft een vordering van € 2.417,81 op verzoeker, die 35,4% van de totale schuldenlast beloopt.

ING stelt zich op het standpunt dat het verzoek moet worden afgewezen. In de contacten met schuldhulpverlening heeft ING te kennen gegeven dat het vertrouwen in de klantrelatie ernstig is geschaad vanwege fraude. In haar verweerschrift stelt Vesting Finance namens ING verder dat de aangeboden schuldregeling, gelet op zowel de omvang van de vordering van ING als het zeer beperkte uitkeringspercentage, financieel en juridisch onaanvaardbaar is. Het aangeboden akkoord voorziet in een zeer lage uitkering aan ING waardoor zij niet is gehouden genoegen te nemen met het aanbod, temeer nu niet is aangetoond dat dit resultaat het uiterste is waartoe verzoeker in staat kan worden geacht. In de visie van ING heeft verzoeker niet het maximaal haalbare aangeboden. De aangeboden regeling is immers gebaseerd op de inkomsten van verzoeker uit een Participatiewet-uitkering, terwijl verzoeker een jonge schuldenaar is met een reëel arbeidsperspectief en de inkomenspositie van verzoeker de komende tijd nog zou kunnen verbeteren.

ING wijst er daarbij op dat in de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP) waarborgen bestaan om te verzekeren dat verzoeker zich maximaal inspant om zoveel mogelijk baten voor zijn schuldeisers te verwerven.

Hoewel behoorlijk opgeroepen heeft ING geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid haar standpunten ter zitting toe te lichten.

Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van ING bij haar weigering vast.

De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of ING in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.

De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe als volgt.

Vooropgesteld wordt dat de vordering van ING een aanzienlijk aandeel vormt in de totale schuldenlast (te weten 35,4% daarvan). Gelet daarop zal niet snel kunnen worden geoordeeld dat ING in redelijkheid niet kon weigeren om met de schuldregeling in te stemmen.

De rechtbank is van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. Het aanbod betreft een schuldregeling waarbij geen uitdeling zal plaatsvinden aan de schuldeisers en aan de schuldeisers wordt verzocht de betreffende schulden kwijt te schelden. Dit is gebaseerd op de huidige inkomsten van verzoeker uit hoofde van een Participatiewet-uitkering. Uit het verzoekschrift en het verhandelde ter zitting is onvoldoende duidelijk geworden dat verzoeker niet in staat zou zijn om (minimaal) 36 uur per week te werken. Verzoeker heeft geen medische stukken overgelegd waaruit blijkt dat hij arbeidsongeschikt is, noch heeft hij stukken overgelegd van de uitkerende instantie waaruit blijkt dat verzoeker is vrijgesteld van zijn arbeidsverplichting. Bovendien heeft verzoeker ter zitting verklaard dat hij graag aan het werk wil en wil gaan solliciteren. De rechtbank kan dus niet zonder meer vaststellen dat de huidige afloscapaciteit van verzoeker blijvend is. Tevens is ter zitting gebleken dat verzoeker een spaarsaldo van € 4.000,00 heeft, maar dit bedrag is in het aanbod aan de schuldeisers niet vermeld of meegenomen in de berekening van de afloscapaciteit.

Gezien het bovenstaande komt de rechtbank tot de conclusie dat het huidige voorstel niet het maximaal haalbare biedt voor de schuldeisers.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de belangen van ING als weigerende schuldeiser zwaarder wegen dan die van verzoeker of de overige schuldeisers. Het verzoek om ING te bevelen in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling wordt daarom afgewezen.

De rechtbank zal bij afzonderlijke beslissing op het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling beslissen.

De rechtbank:

- wijst af het verzoek om een gedwongen schuldregeling te bevelen.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.P. van Eeden-van Harskamp, rechter, en in aanwezigheid van I. van Gemerde, griffier, in het openbaar uitgesproken op 7 mei 2026.